Kochanka też jest kobietą

 Ten temat wrócił do mnie ostatnio przypadkiem i uświadomił mi, jak bardzo zmieniło się moje myślenie. 

Spotykają się po cichu, między jednym dniem a drugim, między „zaraz wracam” a „nikt nie może się dowiedzieć”. Ona wie, że on jest w związku. On wie, że zdradza. A mimo to tkwią w tym… jakby to zawieszenie miało kiedyś samo zniknąć. Przez długi czas odpowiedzialność była dla mnie oczywista. To on był w związku. To on zdradzał. To on kłamał. To on krzywdził. On i tylko on. A ona… widziałam ją jako kogoś „z zewnątrz”. Wolną osobę, bez zobowiązań wobec kobiety zdradzanej. Przecież to nie ona coś jej przysięgała. Nie łączyło je nic... Dziś widzę to inaczej. Bo nawet jeśli formalnie nic ją z tamtą kobietą nie łączyło, coraz wyraźniej widzę, że istnieje coś takiego jak elementarna przyzwoitość wobec drugiego człowieka. Lojalność. Uczciwość. Ta cicha granica, której nie widać, ale którą się czuje. Rozumiem, że ludzie się pokochali. Rozumiem, że spotkali się gdzieś na zakręcie życia, w momencie, gdy w ich związkach coś nie zadziałało.

 Ale wierzę, że kolejność powinna być jedna: najpierw zamykamy jedne drzwi, zanim otworzymy drugie. Inaczej robi się przeciąg...


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Świąteczne porządki...

Do Wigilii zostało osiem dni. Siedzę z kawą w ręku i patrzę na bałagan, który zrobiłam. I powiem Wam, że zrobiłam to świadomie. Zaraz wytłumaczę dlaczego.  Czasami, żeby zmobilizować się do porządku, trzeba najpierw porządnie nabałaganić. Tak, żeby w tym chaosie nie dało się normalnie funkcjonować. Żeby coś uwierało, przeszkadzało, domagało się reakcji. Pomyślałam sobie, że w życiu często działa dokładnie ta sama zasada. Robimy w nim bałagan, stawiamy wszystko do góry nogami, żeby wreszcie poczuć, że dalej tak się nie da. Że trzeba się zatrzymać, popatrzeć na to, co się nagromadziło, i zacząć porządkować – rzeczy, sprawy, decyzje. Jedno po drugim. Ten moment, w którym bałagan przestaje być znośny, bywa zaskakująco popychający do przodu. Nie dlatego, że nagle mamy energię czy plan. Tylko dlatego, że w takim chaosie po prostu nie da się żyć. Bo chcąc zrobić porządek, czasami naprawdę trzeba najpierw mocno nabałaganić.
Czytaj więcej

NIE zatrzymuje na granicy

 A jeśli problemem nie jest to, że ktoś przekracza nasze granice, tylko że my nigdy ich nie nazwaliśmy?  Słowo „nie” w dorosłym życiu wcale nie przychodzi tak łatwo. Mimo że to jedno z pierwszych słów, które poznajemy. Zauważyłam, że jako dorośli często mamy z nim problem. Mówimy „tak”, kiedy w środku wszystko krzyczy „nie”. Z grzeczności, z przyzwyczajenia, a może ze strachu, że kogoś zawiedziemy albo popsujemy relację. To „nie” w dorosłym świecie rzadko dotyczy drobnych spraw. Częściej stosunków między ludźmi, granicy, po której ktoś wchodzi trochę za daleko. „Nie” jest trudne. Niewygodne. Wypowiedziane na głos może dużo zmienić. I właśnie dlatego tak często je przemilczamy z obawy o konsekwencje. A potem mamy poczucie, że ktoś przekroczył nasze granice,których tak naprawdę nigdy nie postawiliśmy.
Czytaj więcej

Nie każdy słyszy ciszę

 Ludzie często widzą mnie jako tę wesołą i głośną.Tę, która żartuje, dużo mówi, rozbraja atmosferę jednym zdaniem. A prawda jest taka, że często gram tę rolę wtedy, gdy wcale nie jest mi do śmiechu. Kiedy czuję się skrępowana, kiedy gubię się w sytuacji. W tedy właśnie wchodzę w żart. W gadanie. Bo przecież łatwiej być zabawną niż bezbronną. Ale prawda jest taka, że nigdy nie byłam osobą wesołą. W środku zawsze miałam więcej ciszy niż śmiechu. Zamiast hałasu - obserwację. Zamiast wygłupów - myśli, które przychodzą za wcześnie, a potem emocje, które potrafią wybuchnąć nagle i zrobić ze mnie kogoś zupełnie innego. Bo przecież w środku czuję, że jestem smutna, cicha i małomówna. Zupełnie inna niż ta, którą widać na zewnątrz. Czasem myślę, że to wszystko to tylko reakcja na świat. Na jego chaos, głupotę, pośpiech i absurd. Może gdyby świat był inny, byłabym po prostu sobą. Tą prawdziwą. Tą ze środka. Dlaczego ludzie nie widzą mnie, tej ze środka.... Bo śmiech słyszy każdy. A ciszę potr...
Czytaj więcej