Nie chcę...

 Czy dziecko ma prawo nie chcieć?

W okresie przedświątecznym Instagram zamienił się w poradnik dla rodziców. Między piernikami i choinkami pojawiał się ten sam przekaz: że dziecko nie musi. Nie musi siedzieć przy stole, jeśli nie chce. Nie musi całować cioci. Nie musi dziękować Mikołajowi za prezent. Bo ma prawo do granic. Bo uczymy je mówić „nie”. I trudno się z tym nie zgodzić. A jednak im dłużej o tym myślę, tym częściej mam wrażenie, że ten przekaz zamieniono w hasło, które łatwo zrozumieć zbyt dosłownie. Zaczynam się zastanawiać, gdzie kończy się słuchanie dziecka, a zaczyna oddawanie mu sterów. Gdzie szacunek do emocji zamienia się w brak jasnych zasad po stronie dorosłych i brak decyzji. Myślę, że zapominamy o tym, że dziecko nie jest istotą, która zawsze wie, co jest dla niego dobre. Dziecko czuje – intensywnie, chwilowo, prawdziwie. I właśnie dlatego potrzebuje dorosłego, który te emocje potrafi pomieścić, ale nie przerzuca na dziecko ciężaru decydowania. Bo świat nie zawsze jest „na tak” i nie wszystko podlega negocjacji. I nie chodzi tu o przymus. Chodzi o coś innego. O to, żeby dziecko chciało usiąść przy stole, bo przy stole jest ciepło i wspólnie. Żeby chciało przytulić ciocię, bo ta bliskość jest naturalna. Żeby chciało powiedzieć „dziękuję”, bo rozumie gest, a nie dlatego, że ktoś je do tego zmusza. Granice są ważne. Bardzo. Ale obok granic istnieje jeszcze kompromis i nauka życia wśród innych ludzi.
Może więc pytanie nie brzmi: czy dziecko ma prawo powiedzieć „ nie chcę ”. Może ważniejsze jest inne: czy my, dorośli, potrafimy stworzyć taki świat, w którym dziecko częściej chce powiedzieć „ chcę ”.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Świąteczne porządki...

Do Wigilii zostało osiem dni. Siedzę z kawą w ręku i patrzę na bałagan, który zrobiłam. I powiem Wam, że zrobiłam to świadomie. Zaraz wytłumaczę dlaczego.  Czasami, żeby zmobilizować się do porządku, trzeba najpierw porządnie nabałaganić. Tak, żeby w tym chaosie nie dało się normalnie funkcjonować. Żeby coś uwierało, przeszkadzało, domagało się reakcji. Pomyślałam sobie, że w życiu często działa dokładnie ta sama zasada. Robimy w nim bałagan, stawiamy wszystko do góry nogami, żeby wreszcie poczuć, że dalej tak się nie da. Że trzeba się zatrzymać, popatrzeć na to, co się nagromadziło, i zacząć porządkować – rzeczy, sprawy, decyzje. Jedno po drugim. Ten moment, w którym bałagan przestaje być znośny, bywa zaskakująco popychający do przodu. Nie dlatego, że nagle mamy energię czy plan. Tylko dlatego, że w takim chaosie po prostu nie da się żyć. Bo chcąc zrobić porządek, czasami naprawdę trzeba najpierw mocno nabałaganić.
Czytaj więcej

NIE zatrzymuje na granicy

 A jeśli problemem nie jest to, że ktoś przekracza nasze granice, tylko że my nigdy ich nie nazwaliśmy?  Słowo „nie” w dorosłym życiu wcale nie przychodzi tak łatwo. Mimo że to jedno z pierwszych słów, które poznajemy. Zauważyłam, że jako dorośli często mamy z nim problem. Mówimy „tak”, kiedy w środku wszystko krzyczy „nie”. Z grzeczności, z przyzwyczajenia, a może ze strachu, że kogoś zawiedziemy albo popsujemy relację. To „nie” w dorosłym świecie rzadko dotyczy drobnych spraw. Częściej stosunków między ludźmi, granicy, po której ktoś wchodzi trochę za daleko. „Nie” jest trudne. Niewygodne. Wypowiedziane na głos może dużo zmienić. I właśnie dlatego tak często je przemilczamy z obawy o konsekwencje. A potem mamy poczucie, że ktoś przekroczył nasze granice,których tak naprawdę nigdy nie postawiliśmy.
Czytaj więcej

Nie każdy słyszy ciszę

 Ludzie często widzą mnie jako tę wesołą i głośną.Tę, która żartuje, dużo mówi, rozbraja atmosferę jednym zdaniem. A prawda jest taka, że często gram tę rolę wtedy, gdy wcale nie jest mi do śmiechu. Kiedy czuję się skrępowana, kiedy gubię się w sytuacji. W tedy właśnie wchodzę w żart. W gadanie. Bo przecież łatwiej być zabawną niż bezbronną. Ale prawda jest taka, że nigdy nie byłam osobą wesołą. W środku zawsze miałam więcej ciszy niż śmiechu. Zamiast hałasu - obserwację. Zamiast wygłupów - myśli, które przychodzą za wcześnie, a potem emocje, które potrafią wybuchnąć nagle i zrobić ze mnie kogoś zupełnie innego. Bo przecież w środku czuję, że jestem smutna, cicha i małomówna. Zupełnie inna niż ta, którą widać na zewnątrz. Czasem myślę, że to wszystko to tylko reakcja na świat. Na jego chaos, głupotę, pośpiech i absurd. Może gdyby świat był inny, byłabym po prostu sobą. Tą prawdziwą. Tą ze środka. Dlaczego ludzie nie widzą mnie, tej ze środka.... Bo śmiech słyszy każdy. A ciszę potr...
Czytaj więcej