Mięsożerca

 Jakiś czas temu byłam na wsi, w pewnym obejściu ludzkim. Głaskałam świnki i króliczki, podziwiałam konie i gołębie, przyglądałam się kurom i brałam na ręce małe kurczaczki... i cały czas myślałam o tym, że choć teraz je głaszczę i podziwiam, to jestem też potencjalnym zjadaczem ich mięsa. Tak, jem mięso i szanuje zwierzęta – i te dwie rzeczy w mojej głowie godzą się. Jestem częścią świata przyrody, w której inni mogą być pokarmem dla mnie ale i ja mogę być zjedzona. Jednak jako człowiek mam przewagę – należę do gatunku naczelnych, którzy nauczyli się hodować zwierzęta, kształtować ich życie i ograniczać im swobodę. Kiedy mówię, że lubię zwierzęta, mam na myśli przede wszystkim szacunek. Szanuję świat przyrody – zwierzęt i roślin. Nie chcę niepotrzebnej śmierci ani niszczenia przyrody w szerokim tego znaczeniu. Nie z każdym zwierzęciem wiążę się emocjonalnie – emocjonalnie związana jestem z moim psem, którego kocham. Z innymi zwierzętami nie mam takiej więzi, ale je szanuję, współczuję gdy dzieje się im krzywda i staram się pomagać. Dla mnie jedzenie mięsa jest naturalne, pod warunkiem, że odbywa się w sposób świadomy i odpowiedzialny. Hodowle prowadzone niehumanitarnie, cierpienie zwierząt czy marnowanie mięsa – to jest to, co mnie wkurwia do bólu. 

 Myśle, że można jeść mięso i szanować zwierzęta ale musi się to odbywać przy  poszanowaniu ich życia i śmierci.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Świąteczne porządki...

Do Wigilii zostało osiem dni. Siedzę z kawą w ręku i patrzę na bałagan, który zrobiłam. I powiem Wam, że zrobiłam to świadomie. Zaraz wytłumaczę dlaczego.  Czasami, żeby zmobilizować się do porządku, trzeba najpierw porządnie nabałaganić. Tak, żeby w tym chaosie nie dało się normalnie funkcjonować. Żeby coś uwierało, przeszkadzało, domagało się reakcji. Pomyślałam sobie, że w życiu często działa dokładnie ta sama zasada. Robimy w nim bałagan, stawiamy wszystko do góry nogami, żeby wreszcie poczuć, że dalej tak się nie da. Że trzeba się zatrzymać, popatrzeć na to, co się nagromadziło, i zacząć porządkować – rzeczy, sprawy, decyzje. Jedno po drugim. Ten moment, w którym bałagan przestaje być znośny, bywa zaskakująco popychający do przodu. Nie dlatego, że nagle mamy energię czy plan. Tylko dlatego, że w takim chaosie po prostu nie da się żyć. Bo chcąc zrobić porządek, czasami naprawdę trzeba najpierw mocno nabałaganić.
Czytaj więcej

NIE zatrzymuje na granicy

 A jeśli problemem nie jest to, że ktoś przekracza nasze granice, tylko że my nigdy ich nie nazwaliśmy?  Słowo „nie” w dorosłym życiu wcale nie przychodzi tak łatwo. Mimo że to jedno z pierwszych słów, które poznajemy. Zauważyłam, że jako dorośli często mamy z nim problem. Mówimy „tak”, kiedy w środku wszystko krzyczy „nie”. Z grzeczności, z przyzwyczajenia, a może ze strachu, że kogoś zawiedziemy albo popsujemy relację. To „nie” w dorosłym świecie rzadko dotyczy drobnych spraw. Częściej stosunków między ludźmi, granicy, po której ktoś wchodzi trochę za daleko. „Nie” jest trudne. Niewygodne. Wypowiedziane na głos może dużo zmienić. I właśnie dlatego tak często je przemilczamy z obawy o konsekwencje. A potem mamy poczucie, że ktoś przekroczył nasze granice,których tak naprawdę nigdy nie postawiliśmy.
Czytaj więcej

Nie każdy słyszy ciszę

 Ludzie często widzą mnie jako tę wesołą i głośną.Tę, która żartuje, dużo mówi, rozbraja atmosferę jednym zdaniem. A prawda jest taka, że często gram tę rolę wtedy, gdy wcale nie jest mi do śmiechu. Kiedy czuję się skrępowana, kiedy gubię się w sytuacji. W tedy właśnie wchodzę w żart. W gadanie. Bo przecież łatwiej być zabawną niż bezbronną. Ale prawda jest taka, że nigdy nie byłam osobą wesołą. W środku zawsze miałam więcej ciszy niż śmiechu. Zamiast hałasu - obserwację. Zamiast wygłupów - myśli, które przychodzą za wcześnie, a potem emocje, które potrafią wybuchnąć nagle i zrobić ze mnie kogoś zupełnie innego. Bo przecież w środku czuję, że jestem smutna, cicha i małomówna. Zupełnie inna niż ta, którą widać na zewnątrz. Czasem myślę, że to wszystko to tylko reakcja na świat. Na jego chaos, głupotę, pośpiech i absurd. Może gdyby świat był inny, byłabym po prostu sobą. Tą prawdziwą. Tą ze środka. Dlaczego ludzie nie widzą mnie, tej ze środka.... Bo śmiech słyszy każdy. A ciszę potr...
Czytaj więcej