Psie życie

 Są obszary, w których państwo działa zaskakująco sprawnie. Łoży na instytucje, które mają się więcej niż dobrze. Pieniądze z podatków płyną tam regularnie, nikt nie pyta, nikt nie rozlicza i - co gorsza - nikogo to nie dziwi. Są też miejsca, do których ten pieniądz dociera ledwie symbolicznie. Albo wcale. Mowa o schroniskach dla zwierząt. I można by w tym miejscu powiedzieć, jaką mamy ch****ą politykę w tym państwie. Tyle że państwo to nie jest abstrakcja. Państwo to my. Obywatele, którzy zbyt często mówią: „a co ja mogę”. Potrafimy mobilizować się w sprawach głośnych i efektownych, a w innych milczymy – aż do momentu, gdy wybuchnie afera i kilka zdjęć łapiących nas za serce przypomni nam o czymś, co przecież wiedzieliśmy od dawna. W tych emocjach wykrzykujemy, że „jak tak można”, że „jakie biedne pieski”, że trzeba ukarać winnych. Tylko że winni są wszyscy. Bo schroniska nie są niewidzialne. Można tam wejść, zobaczyć psy, prowizorkę i warunki, w jakich żyją. Tylko mało kto chce, bo po co psuć sobie spokój. Dlatego odpowiedzialność nie leży wyłącznie po stronie rządzących. Leży też po naszej. Od lat widać, że pieniądze od miasta są ochłapem. A pomoc jednostek jest niewystarczająca. Dlatego jeśli coś ma się naprawdę zmienić, potrzebne są rozwiązania stałe – prawne, konkretne, z pieniędzmi przypisanymi do celu i realną kontrolą. I tu zaczyna się nasza społeczna i ludzka rola, bo jesteśmy głosem tych zwierząt.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Świąteczne porządki...

Do Wigilii zostało osiem dni. Siedzę z kawą w ręku i patrzę na bałagan, który zrobiłam. I powiem Wam, że zrobiłam to świadomie. Zaraz wytłumaczę dlaczego.  Czasami, żeby zmobilizować się do porządku, trzeba najpierw porządnie nabałaganić. Tak, żeby w tym chaosie nie dało się normalnie funkcjonować. Żeby coś uwierało, przeszkadzało, domagało się reakcji. Pomyślałam sobie, że w życiu często działa dokładnie ta sama zasada. Robimy w nim bałagan, stawiamy wszystko do góry nogami, żeby wreszcie poczuć, że dalej tak się nie da. Że trzeba się zatrzymać, popatrzeć na to, co się nagromadziło, i zacząć porządkować – rzeczy, sprawy, decyzje. Jedno po drugim. Ten moment, w którym bałagan przestaje być znośny, bywa zaskakująco popychający do przodu. Nie dlatego, że nagle mamy energię czy plan. Tylko dlatego, że w takim chaosie po prostu nie da się żyć. Bo chcąc zrobić porządek, czasami naprawdę trzeba najpierw mocno nabałaganić.
Czytaj więcej

NIE zatrzymuje na granicy

 A jeśli problemem nie jest to, że ktoś przekracza nasze granice, tylko że my nigdy ich nie nazwaliśmy?  Słowo „nie” w dorosłym życiu wcale nie przychodzi tak łatwo. Mimo że to jedno z pierwszych słów, które poznajemy. Zauważyłam, że jako dorośli często mamy z nim problem. Mówimy „tak”, kiedy w środku wszystko krzyczy „nie”. Z grzeczności, z przyzwyczajenia, a może ze strachu, że kogoś zawiedziemy albo popsujemy relację. To „nie” w dorosłym świecie rzadko dotyczy drobnych spraw. Częściej stosunków między ludźmi, granicy, po której ktoś wchodzi trochę za daleko. „Nie” jest trudne. Niewygodne. Wypowiedziane na głos może dużo zmienić. I właśnie dlatego tak często je przemilczamy z obawy o konsekwencje. A potem mamy poczucie, że ktoś przekroczył nasze granice,których tak naprawdę nigdy nie postawiliśmy.
Czytaj więcej

Nie każdy słyszy ciszę

 Ludzie często widzą mnie jako tę wesołą i głośną.Tę, która żartuje, dużo mówi, rozbraja atmosferę jednym zdaniem. A prawda jest taka, że często gram tę rolę wtedy, gdy wcale nie jest mi do śmiechu. Kiedy czuję się skrępowana, kiedy gubię się w sytuacji. W tedy właśnie wchodzę w żart. W gadanie. Bo przecież łatwiej być zabawną niż bezbronną. Ale prawda jest taka, że nigdy nie byłam osobą wesołą. W środku zawsze miałam więcej ciszy niż śmiechu. Zamiast hałasu - obserwację. Zamiast wygłupów - myśli, które przychodzą za wcześnie, a potem emocje, które potrafią wybuchnąć nagle i zrobić ze mnie kogoś zupełnie innego. Bo przecież w środku czuję, że jestem smutna, cicha i małomówna. Zupełnie inna niż ta, którą widać na zewnątrz. Czasem myślę, że to wszystko to tylko reakcja na świat. Na jego chaos, głupotę, pośpiech i absurd. Może gdyby świat był inny, byłabym po prostu sobą. Tą prawdziwą. Tą ze środka. Dlaczego ludzie nie widzą mnie, tej ze środka.... Bo śmiech słyszy każdy. A ciszę potr...
Czytaj więcej